HOŞÇAKAL

Hoşça kal; bu sözü günlük hayatımızda öyle çok kullanıyoruz ki, kimi zaman bir dostun yanından ayrılırken, hoşça kal dostum yarın görüşüz gibi. Keşke her hoşça kal demeler bu kadar kolay olsa bu kadar rahat söylenebilse. Genellikle hoşçakallar hüzünlü olur, kimi sevdiğini uğurlar, kimi asker, ama en çok bir yere giderken sevdiğini arkada bırakmak insanı yaralar. Hani derler ya anadan da geçilmez yardan da ama sevgiliyi ardında bırakmak daha bir acımasızlık gibi gelir insana, gözün arkada kalmak denir ya kalan sadece gözün olsa ama aklın hep geridedir onunladır, yürek sevdiğinle bir bütündür onsuz yarım. O zaman kopmak istemezsin gözyaşların sel olup akar gözpınarlarından delicesine, sımsıkı sarılsın kokusunu çekersin o gülleri kıskandıracak derecede mis kokusunu, okşarsın o kızıl güneş rengi saçlarını, öpersin ama doymazsın o daldan tatlı dudaklarına. İstersin ki yüreğini söküp alsınlar o bunun kadar acı vermez o zaman bir anda her şeyden kurtulursun hiç olmazsa.
Bir daha ne zaman göreceksindir bir daha ne zaman o şaçlarını okşayacaksındır, ya da ne zaman bu uzaklık yakın olacaktır artık. Otobüsün veya bindiğin her neyse merdivenlerini çıkmaya başlarsın dönüp ardına baktığında onunda sel gibi akan gözyaşlarını görürsün bu seni biraz daha yaralar onun üzülmesini istemezsin çünkü onun bir damla gözyaşına dünyaları yıkan sen şimdi senin gidişine ağlıyordur. Sen ağlatıyorsundur onu hiç yapmak istemediğin bir şeyi yapıyorsundur ama mecburiyettendir gidişin, çünkü uzaktan sevmenin tatlı buruk acısını yaşıyorsundur kaderin böyledir, olsun bir gün elbet daimi yanında olacaksın bunun mutluluğu da vardır içinde, hoşça kal demek zordur sevgiliye her ne olursa olsun içinde bir yumrudur, boğazında yutkunamadığın bir düğümdür.
Yüreğini onun yanında bırakırsın, onun yüreği de seninledir. Göz görmese de yüreğinin içinde onun olduğunu bilirsin. Bazen lanet edersin bu uzaklığa isyan edersin ondan niye böyle uzaktayım diye ama bunda da bir hayır vardır dersin ve kendini avutursun. Uzaktan sevmek acıdır acıların en zalimidir. Ayrılık vakti gelmiştir artık bindiğin aracın penceresinden son bir defa daha bakarsın, geriye dönüp gitmemek istersin aradaki engelleri o anda kaldırmak istersin, ama nafile dedim ya mecbursundur gitmeye. Aracın hareket etmeye baslar ağır ağır, ardından el sallarsın boynun bükülür daha bir çılgın akmaya başlar gözyaşların tutmaya çalışırsın ama nafile gidiyorsundur, hoşça kal, hoşça kal elbet yine gelirim her seferinde ayrılmamacasına geliyormuş gibi yine gelirim sen ol yanımda sen tut çocuk yanımın ellerinden, bu yürek daima senin hoşça kal. Yazan: Orhan keşkekoğlu

BİR HASRETİN ÖYKÜSÜ

Hasretin acısını, geceleri ay ışığına bakıp ta sevgilisinin yüzünü gördüğünde anlar. Çünkü ay’da insanın sevdiğinin yüzü görünürmüş derler, ya da sevdiğinin yanına gittiğinde yaşanan, onunla geçirdiğin en güzel saatleri, en güzel anları yanından dönerken beraberinde getirdiğinde başlar. Tek başına kalacaksındır, ondan uzak ona hasret, uykusuz geceler ve nöbetler başladığı zaman anlarsın hasretin ince uçlu iğnesi olduğunu. Batar, acıtır ama tatlı bir acımadır.
En çokta geceleri, karanlık bastığında sessizliğin sesini dinlediğinde insanın sevdiği aklına gelir. Yüreğine o iğne o zaman saplanır işte, yalnızsındır, yüreğin onun için atmaktadır, sen sadece yaşarsın, çünkü onu hayat yapmışsındır, bir anda bütün dünyanın o olduğunu fark edersin her şey onun etrafında dönmektedir. Sevdiğin en yakınındır, yalnız olan bir insan için tanrıdan en büyük ödüldür senin için.
Birde yağmur yağdığında anlarsın hasretin acısını, çünkü onunda sana hasretken ağladığını bilirsin, yağmur yağar, yağmurla sen ve senin yüreğinde ağlar. Gözyaşların hasret yangınlarını söndürmese de bir nebze olsun içini rahatlatır. Tek umudun vardır, sesini duyabilmek ya da onunla geçirdiğin en güzel en özel anları düşünüp biraz olsun içini rahatlatabilmek tek tesellin olur.
Bazen kokusu gelir burnuna yüreğin cız eder gözlerin nemlenir, o anda dünyaları yıkmak istersin ona kavuşabilmek için ne engel varsa aşmak, bir sel gibi çağlayıp ona koşmak istersin, boğazın düğümlenir, yutkunur durup kalırsın.
Öyle bir an vardır ki sesi kulağına gelir gibi olur hemen ardına dönüp sarılmak gül tenini koklamak o güneş parıltısındaki saçlarını okşamak istersin ama nafile arkanda koskocaman bir boşluk vardır, hiçbir şey söyleyemezsin. O anda tek avuntun resimlerine bakmaktır. Saatlerce o resimlere bakarsın o resimlerle konuşursun ne zaman sesini duyabileceğim ne zaman görebileceğim seni dersin. Aslında uzaktan uzağa sevmek deliliktir, ama olsun sevgi olduktan sonra aradaki mesafeler dümdüz bir ova gibi oluverir insana, her zaman yüreğinin bir tarafı eziktir bir tarafı yitik, ama olsun seviyorsundur seviliyorsundur çünkü orada onun yüreği elinde burada senin. Yemininiz vardır kendinizce ellerimden ellerinin yüreğimden yüreğinin dudaklarımdan dudaklarının ellerimden ellerinin izi hiçbir zaman silinmesin.
Sevmek güzeldir sevmesini bilirsen, sevilmek güzeldir seni seveni iyi seçersen

YÜZLEŞME

Biliyorum söylemesi bile yüreğimi kor bir ateş gibi yakıyor, yoksun ben sensiz çaresiz bu viran olmuş gönül bağımda, yaşamaya çalışıyorum hatıralarımla. Karanlıklar içindeyim sen gittin gideli, tutunacak bir dalım yok, tükeniyor her gün biraz daha ümitlerim kendimi unutuyorum artık biraz daha yaklaşıyorum sonu aydınlık olan ışığa. Biliyorum sen yokken iflah olmaz bu benliğim, mevsim bahar iken kışa döner gençliğim, sen yokken zaten ben bende değilim, bilinmez bir meçhule gidiyor tüm emeklerim. Oysaki sen varken ben bendim seni hayat yaptım ve seni yaşıyordum, seninle kurmuştum koskoca dünyada mutlulukla dolu bir hayat, sen vardım her anımda, her saniyemde, sigaramı sen diye içiyordum seni içime en derine çekiyordum, sen hayat bağımın düğümü idin, sen ilkim, sen nokta koyduğum hayatmın son cümlesi idin, seninle anlam kazanıyordu her şey, sen yaşatıyordun beni ve benimle olan seni ama yoksun şimdi, boynum bükük yaşıyorum, yaşamak denirse bir yanım olmadan yüreğim olmadan yaşamak denirse yaşıyorum ve daha ne kadar giderim bilmiyorum. Elimden aldılar her şeyimi, şimdi viran olmuş tükenmişim sensiz, meğer sen hayatımın anlamı yaşama nedenim sen her şeyimsin. Bu ayrılık bize yakışmadı sevgilim, şimdi kim tutar ellerimden beni sen kadar kim anlar hayat denilen acımasız çirkef kadından, kim kurtarır düştüğümde elimden kim tutar, yoksun bir tanem, gözyaşlarım birer hançer olsa saplansa bedenime kurtarsa bu acılarımdan. Artık dayanamıyorum yokluğuna, yakında doğum günün ve sen yoksun beni bir başıma bırakıp gittin, neden benide yanında götürmedin, benim sensiz yapacak bir şeyim yok ki, sudan çıkmış balık gibiyim elim kolum bağlı, bir yanım yitik bir yanım ezik, yokum yok olmaya da devam ediyorum. Acaba Allah’a yalvarsam seni bana geri verir mi ya da beni sana gönderir mi? Canım can damarım nerdesin biliyorum beni duyuyor, görüyorsun ne olur artık dayanamıyorum sensizliğe, baharda kışı yaşıyorum, saçlarıma çoktan kar yağdı bedenim üşüyor, uyku nedir unuttum senin gittiğin günden bu yana, yastığım taş gibi geliyor, sen olmayınca yanımda, üşüyorum, ben ben değilim aklım sende, gülmüyor yüzüm, lal olmuş hiçbir şey söylemez dilim. Biliyorum çok yakındır sana gelişim, seni çok özledim geleceğim sevgilim yine seninle yine el ele olacağız, yine sana seni seviyorum diyeceğim, yine ellerini tutacağım, yine o gül kokulu şaçlarını okşayacağım, sen benim başlangıcım sonumda sen olacaksın, biz böyle mi yemin etmedik, ne ben seni ne sen beni yalnız bırakmayacaktık, ama sen gittin beni bıraktın burada bir başıma, yürüdüğüm yollarda, baktığım her yerde sen varsın, dayanamıyorum dayanmama engel oluyor hatıralar, geliyorum sevgilim, canım, kanım her şeyim, bak uzattım ellerimi tut hadi,tut ne olur bak kapanıyor gözlerim geliyorum bir tanem , mevsimleri bahar yapmaya seninle yeniden yeni bir dünyada hayat kurmaya geliyorum.Görüyorum seni bembeyaz elbisenle karşımdasın ellerimi uzattım bak sana hadi tut ne olur,sarıl bana bırakma,bak kavuştuk yine geleceğim dedim bak geldim,bırakmadım seni bir tanem bırakmadım.Yine kaldığımız yerden başlayalım bu bambaşka dünyada yine yeniden bir dünya kuralım.


Yazan : Orhan keşkekoğlu

MUTLULUK KAÇ PARA

Mutluluk para ile satın alınabilecek bir şey değil, birini sevindirmek için sadece maddiyata yönelik bir şey yapmaya gerek yoktur. Maneviyat yönünden yapılan her şey paranın önüne bile geçebilir aslında, ama bizim tek düşüncemiz maddiyat olduğu için her şeyimizi paraya endeksleyip kendimizi ve maneviyatı unuttuğumuz için birini sevindirmeye hemen maddi yönden bakarız. Beni yanlış anlamayın tabiî ki maddiyatta önemli ama bir an durup düşündüğümüzde para ile yeri geldiği zaman mutluluğu satın alamıyoruz, sadece beğendiğimiz bir şeyi aldığımızda o anda mutlu oluyoruz ama sonra kullanıldıkça sıkılmaya ve aldığımız günkü heyecanını yitirmeye başlıyor. İşte o zaman yine maddiyata başvurup kendimizi yine o an mutlu edebilmek için yeni bir şey almaya yöneltiyoruz. Bunu demekten kastım sadece maddiyata yönelik işlere dönük bir hayat yaşamak insanı hayatın bir takım yönlerinden soyutluyor. Ne kadar hayatımız içine girmiş maddiyat hâlbuki yaşadığımız ortamda gücü az olup ta mutlulukla yaşayan nice aileler var, bunlar geçinmek için kıt kanaat geçinirken evlerinden şen kahkahalar yükseliyor, onlarında hakkı değil mi bol para ile yaşamak ya da bir değimle açıklarsak bir eli yağda bir eli balda yaşamak onlarında hakkı değil mi? Yaşadığımız şu hayatta maddiyatı yüksek olup evladından veya kendinden bir özrü olan yok mu? Var tabii örnek vermek gerekirse Türkiye’nin sayılı zenginlerinin bile evlatları özürlü, anlatmak istediğim maddiyat olmuş ama sağlam bir kişinin yerinde olabilir mi? O yüzden halimize biraz olsun şükretmemiz gerekmiyor mu?
Babalarımız veya annelerimiz bile biz küçükken bu hataları yapmadılar mı yeri geldiği zaman bizim gönlümüzü almak için oyuncak veya okula başladığımız zamanlarda karne zamanları bize ödüller almadılar mı? Ben bunları hata olarak görüyorum çünkü çocuk ne yapıyorsa kendi için yapıyor ve çocuğun gönlünü maddiyatla almaya çalışıyoruz. Bunun yerine ona anlatmayı veya ona sevgimizle yaklaşmayı beceremiyoruz. Nede olsa ona aldığımız bir oyuncak onu mutlu ediyor sanıyoruz ve o çocukta bunu ileriki yaşamında kendi evlatlarına yansıtıyor ve onların gönlünü maddiyatla almaya çalışıyor. Hal böyle olunca toplumda maddiyat her kapıyı açar olgusu başlıyor bu seferde, bunun önüne geçmek imkânsızlaşıyor ve zamanla bir kalıp bir klişe haline geliyor. Hatalarımızın farkına varmak için geç kalmadan bir an önce düşüncelerimizi değiştirmemiz gerekmiyor mu? Onun için çocuklarımız olsun kendimiz olalım hayatımızda gerekli ama mutlu yaşamak için maneviyat bunlardan daha gerekli değil mi? Eşler arasında bile maddiyat yönünden bir takım sürtüşmeler yaşanıp yeri geldiği zaman boşanmalara kadar gidebiliyor, bunun önüne geçmenin tek yolu eşlerin birbirine karşı anlayışla davranmaları gerekmiyor mu? Aslında birçok soru var ve cevapları kendi içimizde biraz düşünüpte kendi başımıza kaldığımızda bunlara rahat bir şekilde çözüm bulabiliriz. Yazan:Orhan keşkekoğlu

SEN Mİ BÜYÜKSÜN BEN Mİ?

Hayatla oyun olmuyor anlaşıldı, çocuk gibi çelme takıp düşürüp ardından kahkahayı basmak olmuyor hayata, ya da apartmanın zillerine basıp kaçarken ki keyfi vermiyor hayatla oynamak, hani çocukken düşüp ağlarsın ardından acısını unutup oyuna devam edersin ya işte öyle olmuyor hayat düştün mü kalkabilmek için uzun bir zaman geçiyor aradan. Ama şu bir gerçek hayatı oyuncak gibi oynamak var direnmek ona karşı, işte o zaman bu lafı söyleyerek sen mi büyüksün ben mi deyip hayatı dolu dolu yaşamayı seçenler ne güzel yapmışlar, ne dertleri kafaya takıyorlar nede üzüntüleri belki kendilerine göre dertleri var ama nede olsa hayatta her şey olur ama olsun hayat yaşanmak için deyip yaşamın zevkini tadını çıkarıyorlar. Biz böyle olamadık hayatın en uç noktalarında gezinemedik, bize söylenen bir söz vardı o zamanlar komik gelirdi gülerdik ama haklılarmış, koşan atın boku seyrek olur derlerdi, yani işin gerçeği hayatı bile sindirerek yaşamakta güzel, çabuk koşan çabuk yorulur aslında ne hızlı ne yavaş en güzeli her şeyi orta kararında yaşamak en iyisi.
Anladım ve anlatmak istedim hayatın beleş olmadığını yaşarken bile ücret ödüyoruz hayata bu maddi olarak değil tabi maneviyatımızdan alıyor hayat, ya üzüntü veriyor ya hastalık, böyle ödüyoruz, maaş farkı olarakta biraz mutluluk veriyor şimdiki yaşadığımız zamanla aynı aldığımız maaşla geçinmemiz birbirine uyuyor mu? Aslında ağlanacak halimize gülüyoruzdur, olsun ama gülmekte yaşadığımız hayatta birazda vergiden kaçırmak olmuyor mu olsun hep hayat bizden götürecek değil ya birazda biz ondan alalım tabi alabilirsek hayat aslında aslanın midesinden çoktan sindirilip çıkmış bile ama biz nede olsa biraz geriden gelip daha midesinde sanıyoruz. Biz geçmişte yaşamayı çok sevdiğimiz için bir türlü geleceğe gelemiyoruz. Yaşlılarımız bile daha gençliğinde yaşarken ya da çocukluk çağını bitirmiş gençlerimiz daha çocukluğundan çıkamamışken hayatı doldurmayı düşünemiyoruz bile.İlk önce bunlardan kurtulmak değil mi birazda kendimizi bir yeniliğe karşı alıştırmamız gerekmiyor mu.Yeniliklerden neden kaçıyoruz yada onları bize çocukken bizi korkutmak için kullanılan o zalim doktorların yaptığı iğneler gibi mi gösterilmiş olması,şöyle mi dediler bize yoksa çocuğuz ya unutmuşuzdur.(Bak hayatında yenilik yaparsan bu hayatın içinde yapacağın yenilik seni yer) acaba böyle mi dediler.Yada yenilik yaparsan torbalılar seni götürür, gerçekten ağlamamız gerekenlere gülmemiz birazda vurdumduymazlığımızdan kaynaklanıyor aslında titreyipte kendimize gelmemiz gerekmiyor mu biraz olsun duyarlı olmak, biraz olsun kendimizin yerine şuan bu hayatın zorlukları içerisinde kaybolmuş,gülmenin ne olduğunu unutmuş olanların yerine koyduğumuzda aslında anlayacağız ki hayatın en güzel meyvelerini biz yiyoruz,en güzel mutluluk şaraplarını biz içiyoruz,ama şükrediyor muyuz,unutuyoruz unuttuğumuz bir çok şey gibi.
Bugün farklı bir konudan bahsettim anlayan anlayacaktır ne demek istediğimi anlayana sivrisinek saz anlamayana davul zurna az diye boşuna dememişler,elbette anlayan olacaktır olmaz olur mu hiç…..

YAZAN:m.ORHAN KEŞKEKOGLU

YÜZLEŞME

Her ne yaptımsa bir çare bulamadım yalnızlığıma, tek korkum buydu ve en sonunda başıma geldi. Derlerdi de inanmazdım korkuğun başına gelir fazla üstüne gidersen diye gerçektende öyle oldu. Şimdi inanıyorum. Anlatacağım nerden çıktı ne zaman başladı bu korkum;
Kırklı yaşlarımın başındaydım, artık gençliğim geride kalmıştı. Eskisi kadar zevk almıyordum yaptıklarımdan, ayak uyduramıyordum dünyanın akışına evlatlarıma, artık onlara göre ben çağın gerisinde kalmıştım ve zamanı onlar idare ediyordu sanki. Her gün yeni bir şey çıkıyor ve ben artık o yeniliklere ayak uydurmaya kendimi zorladıkça benden bir şeyler eksiliyordu. Artık ayak uyduramadığımı anlamaya başlamıştım. Bu beni öyle çok üzüyordu ki kendimi hayat sanki bana tamam artık sen biraz kenara çekil sen tamamlanıyorsun diyordu bana.Ama benim daha yapacak çok işim vardı.Hem o kadarda yaşlı değildim daha ama işte hayat insana olduğundan daha acımasız davrandığı için her insana farklı geliyor bu tür düşünceler.Gençken düşünemiyorsun bu zamanlara gelebileceğini o zamanlar yaşlılık bile insanın aklına gelmiyor, sanki yerden yukarda dolaşıyorsun,dünya gözüne tozpembe görünüyor.Keşke o günlere bir gün bile dönüş şansım olsa o günleri bir güne sığdırıp bana sunsalar bana en büyük ödülü vermiş olurlar.Şimdi o günler hatıralarımda tozlu raflarda ve geceleri rüyalarımda tekrar önüme çıkıyor.
Dedim ya hayat su misali akıp geçiyor işte kırk yaşımda geride kaldı korkularımın ilk başladığı zaman şimdi yalnızım ne evimde o şen çocuk çığılıkları, ne hayatımın kokuşturması var, tek yaptığım o dört duvar arasında tek başıma sessizliğin sesini dinlemek, gündüzleri yine biraz iyi de geceleri kafamı yastığa koyduğum anda çöküyor içime hüzün, acaba ne zaman gözlerim açılmamacasına kapanacak diye düşünüyorum ve bu kaçınılmaz bir son benimde bir gün kapanacak gözlerim ve bir daha hiç açılmamacasına.

Aynalara bile küstüm, doğru düzgün göstermiyor yüzümü, her yanım çizgilerle dolu bu ben miyim dediğim zamanlar atık aynalara da bakmıyorum ben ben değilim çünkü ben sadece içimdeki beni kendi yaratığım aynada görmek istiyorum. O zaman istediğim ana dönüp kendimi görmek isteğim gibi görebilirim.Bu benim için biraz daha rahatlatıcı bir durum oluyor.Dedim zaman su misali akıp gidiyor işte bugün varken yarının hatta bir saniye sonrasının ne olacağı belli olmazken bu günü yaşamak bile en büyük ödül aslında,ama içimdeki gençliğe olan özlemi anlatmak yüreğimi derinden yaralıyor.Her ne olursa olsun bu anlarımın tadını çıkarmaya çalışıyorum.En güzeli ise otobüslerde o kalabalıkta her zaman bir yer verenin olması,ayakta yolculuk etmek yerine oturuyorum,yada bir yerde nadirde olsa sıra beklerken yerini veren oluyor işte bu da ihtiyarlığın güzel ve bir o kadarda trajikomik yani, Aslında o şu anlama geliyor sen yaşlısın artık daha fazla ayakta duramazsın, ama benim eksiğim yok ki, olsun genç değilsin artık yaz bunu o bunak kafana.
Şimdi ise unutkanlık bunaklık korkusu başladı. İşte o zaman daha beter alay konusu olmak var gülmek geldi içimden bir anda neyse bu kadar yeterli olacak sanırım,şunu söylemek istiyorum son olarak elbet bir gün sizde yaşlanacaksınız, sizde benim içinde buluğum durumu elbet yaşayacaksınız ve anlayacaksınız ki gençlik gitti mi geri gelmiyor ve en önemli olan hayatı dolu dolu yaşayıp ondan zevk almaya bakmaktır…… yazan:Orhan keşkekoğlu

GİDİYORUM

Ardımda bırakarak tüm anıları, içimdeki seni sana emanet ederek gidiyorum. Yüreğim seninle olsun diye sana veriyorum ona iyi bak çünkü ben gidiyorum. Ne olacak bilmiyorum zaten sana hasretken iyice eriyerek bu yürek sensiz boş olacak bir yanım kapalı kapılar ardında kalacak sensiz ruhum, zindan olacak sensiz gecen her bir saat her bir an, ne sesin ne sen olacaksın ne ellerini tutabileceğim ne yüzünü görebileceğim belki arada on beş Dakika sesini duyma şansım olacak ondada sen olacakmısın bilmiyorum. Hayatım hep meçhullerle geçti, şimdi yine bir meçhule gidiyorum bilinmez bir yolda karanlıkta ilerliyorum.
Hayat sürprizlerle dolu kimi güler kimi ağlar, ben ne gülebiliyorum ne ağlayabiliyorum, hayatım seni özlemekle geçerken şimdi daha bir bilinmeze doğru gidiyorum. Sen olmayınca bir gün bir asır gibi olurken şimdi ne olacak, sensiz nasıl geçecek o günler ben sensiz ne yapacağım nasıl nefes alacağım bilmiyorum bilemiyorum. Seni şimdiden öyle çok özlüyorum ki ruhum bedenime sığmıyor ellerim titriyor daralıyorum. Korkuyorum bensiz ne yaparsın nasıl dayanırsın bu acıya bilmiyorum bilinmezler içinde gidiyorum işte açmışım yelkenimi hasret denizinde bir fırtınaya doğru yelken açıyorum ölürmüyüm kalırmıyım bilmiyorum ama seni çok özlüyorum bir tanem seni çok seviyorum. Gidiyorum dedim işte başka diyecek bir şey bulamıyorum.
Gülüm, her şeyim sana bunu yazıp seni üzmek istemezdim ama içimde kopanları seninle paylaşmak istedim. Senden başka kimim var ki şu dünyada beni anlayan derdime derman olan hayat arkadaşım kim var. Çocuk yanım kim var. Ben yokken beni unutma nerde olursam gelirim demiştim gelirim yine bir tanem sen yeter ki beni görmek iste cehennemde olsam da yine çıkar gelirim seni seviyorum. Beni unutma yeter ellerimden ellerinin gözlerimden gözlerinin dudaklarımdan dudaklarının izi hiçbir zaman silinmesin, bu yeminimizdi hatırlarımsın, elbet bir gün sevenler kavuşur ve bizde kavuşacağız bekle beni bir tanem bekle ne olur biz ne badireler atlattık ne olaylar yaşadık ve dimdik ayakta kalabildik bunu da elbette atlatacağız bir tanem sen benimle ol benim yanımda olduğun sürece ben hiçbir zaman yıkılmam acımaz seninle olan ruhum ağlamaz o zaman senin hayalinle gören gözlerim kanamaz o zaman senin için atan bu yüreğim. Beni unutma bir tanem beni yakma ben yokluğunla yanarken birde sen yakma bu çocuk yüreğimi sensizliğin acısı ölümden betermiş meğer şimdiden yaşıyorum bunun acısını ne olur bir tanem beni unutma. Gidiyorum, senide götürüyorum yanımda işte bak tam burada hani başını koyup atışını dinlediğin benim senin saçlarını koklayıp varlığımı anladığım yer yüreğim bir tanem senin en yüce olan yerin sen benim yüreğimin sahibisin sen benim her şeyimsin.
Seni önce Allaha sonra sana emanet ediyorum, sen her şeyin üstesinden gelirsin buna adım gibi inanıyorum ve beni bekleyeceğini adım gibi biliyorum Allah büyüktür bir tanem elbet kavuşuruz elbet ellerim yine ellerini tutar, gözlerim gece gözlerini yine seyreder seni seviyorum bir tanem Allaha emanet ol ve son bir şey daha var BENİ UNUMA BENİ UNUTMA!
Seni seviyorum canım can damarım benim. Ben yokmuşum gibi davranma beni yüreğinde yaşat ben seni hayat yaptım ve orada da yine seni yaşamaya devam edeceğim. Yazan:ORHAN KEŞKEKOĞLU

sözlerim.......

eller bilir mi kadir kıymet sevdiğinden başka,ben bir sana güvenmiştim bu hayatta,barı sende beni benden alma,kim kaldı ki sen ve benden başka,yoksun;bir ben kaldım benden yana

sevda treni kalkıyor gönül garımdan,gözü yaşlı hali perişan,gidiyorum işte hakkını helal et geride bırakıyorum yüreğimi ve çocuk yanımı incitme sevdiğim,hatırla olur mu senle geçen günleri,hasret denilen acıyı sana yaşattığım için özür dilerim,beni kötü bilme sevdiğim,gidiyorum gidiyorum....


bıktım yalan içinde yalan olmaktan,gerekleri arayıp bulamamaktan....ya yardım et yada bırak beni bana yada oynama daha fazla yüreğimdeki çocukla.....

ağlıyorum,giderken ardından bıraktığın hatıralarıda götür beni ya öldür yada böyle bırakma,dayanmaz yüreğim geride kalan hatıralarla seninle yaşanmış ne varsa ya beni yada benimle göm mezara....


git gidebildiğin kadar uzağa isterse uzanmasın elim oraya isterse akan gözyaşlarını silmesin bana elveda derken bıraktığın mendil ama sunu iyice bil giderken yüreğimi ve icindeki seni alamzsın ki......

yüreğim yansada,yaşarım bu sevdayı,gözlerim kör olsada görürüm yüreğindeki atmayı,dilim lal olsada konuşur yüreğim.Elbette sevdiğimi sana mutlaka söylerim......

bahar olsada mevsimim ben sensiz kışı yaşıyorum,hayalinle aydınlansada karanlığım ben sensiz kör kuyulardayım,sevdan yüreğimde olsada ben bilinmez bir meçhuldeyim.Ellerini tutmak istesede ellerim uzanamıyorum,söz söylemek istesede dillerim söyleyemiyorum,ama gözlerime bakarsan anlarsın ben seni çok seviyorum....

üşüyorum yokluğunda,hasretinle donuyorum sensiz karanlık akşamlarda seni arıyor gözlerim,ellerini arıyor ellerim,söyle kara gözlü yarim sen simdi nerdesin,bensiz hangi alemdesin.Özlüyorum hasret kokan akşamlarda hayalin ile yaşıyorum,hayal icinde.....!

sözlerim 1

sevda treni kalkıyor gönül garımdan,gözü yaşlı hali perişan,gidiyorum işte hakkını helal et geride bırakıyorum yüreğimi ve çocuk yanımı incitme sevdiğim,hatırla olur mu senle geçen günleri,hasret denilen acıyı sana yaşattığım için özür dilerim,beni kötü bilme sevdiğim,gidiyorum gidiyorum....

hikayelerim bölüm 4

GÖRMEK.....
Hiçbir zaman ışığı,güzellikleri göremedim.Çevremde ne vardır ? rengi nasıldır ? neye benzer ? hiç görmedim.Bilemedim çiçekler nasıl bir şeydir.Yüzümü hiç göremedim güzelmiyim çirkin mi ? sadece tahmin edebiliyorum bazı şeyleri.Ama bilemiyorum ve ömrüm boyuncada bilemeyeceğim.
Tek istediğim görmekti ama bunun imkansız olduğunu her bir yeni umutla gittiğim doktorlar yüzüme bir tokat gibi çarpıyorlardı.Ne yapılabilirdi tanrıya yalvarmaktan baska bir çözüm yolu bulamiyordum.
Tam tamına ondokuz yaşındayım hayatımın en deli çağlarını yaşamak varken simsiyah bir perde altından bakıyorum dediklerine göre renklerle dolu hayata buda bana öyle dokunuyor ki sanki ömrümden bir yıl daha gidiyor biraz daha yaşlanıyorum.Aslında bazen görmediğim için de seviniyorum niye diye soracak olursanız dünyada olan yalanı dolanı görmüyorum kahpelikleri görmüyorum karanlık olduğu kadar o karanlık dünyamı toz pembe bir çocuk bahçesine çevirebiliyorum ...
Polyannacılık oynadım hep görmek istiğim güzellikleri hayalimde görmeye çalıştım ama umudum tükendikçe o toz pembe çocuk bahçesi bir anda simsiyah bulutlarla kaplanıyor ve o tüm güzellikler bir anda kayboluyor.Yaşamayı seviyorum sevenlerim çok arkadaşlarım ama ben onların yüzünü görmediğim için üzülüyorum .Her zaman üzüntümü içime attım sıkıntısını yavaş yavaş görüyorum bazen derin düşünceler bazen bardaktan boşalırcasına akan gözyaşları.
Kendimi teselli ediyorum arada diyorum elim ayağım tutuyor ne yaparsın allah başka dert vermesin şükürler olsun ama kendimi kandırdığımıda biliyorum .
Belki şu an benim duygu sömürüsü yaptığımı düşünebilirsiniz ama size şunu söyleyim görüyorsunuz ki anlamazsınız yada dipsiz bir kuyu düşünün simsiyah hiçbir yerden ışık almıyor onun içinde nasıl yaşayabilirsiniz uçsuz bucaksız bir karanlık sonu aydınlık olmayan bu karanlıkta bir umut bir ışık arıyorsunuz ama yine hüsran yine düş kırıklıkları,.
Hiçbir zaman kimseye muhtaç olmadım dilenmedim kendi ayaklarımın üzerinde durmasını öğrendim ufak şeyler bile sattım kimi zaman simit kimi zaman çakmak ama yılmadım.
Annem tek can yoldaşım babam yok geçen sene kaybettik oda benim bu halime kahroluyordu neyseki o daha fazla üzülmedi ama annem korkuyorum ona bir şey olacak diye.benim halime çok üzülüyordu biliyorum geceleri ağlıyordu babamın fotografi ile konuşarak buda beni daha fazala yıpratıyordu .
İstedimki karanlık nedir bilin anlayın göreneherşey güzeldir ama görmedern de görmeyi bilmek daha özeldir....
YAZAN: M.ORHAN KESKEKOGLU

hikayelerim bölüm 3

BİR RESİM VE BİR DOĞUM GÜNÜ..... 30,08,2009 pazar
Siz hiç bir resimle doğum günü kutladınız mı ? O acıyı hissetiniz mi yüreğinizde,bir hancer delip geçercesine buruk kestiniz mi pastayı,sanki kesilen pasta değil insanın yüreği o anda.Bunu anlatmak istiyorum aslında hasreti.
30 ağustos benim buruk doğum günüm.Yanımda yoksun yaralıyım.Şiirsel oldu ama olsun arada şiirde lazım.Sen yoksun bu sensiz doğum günüm sevdiğim.Yanımda olmanı ne çok isterdim aslında elimden tutup seninle birlikte kesmek vardı o pastayı klasik olsada birbirimize yedirmek vardı mutlulukla kesilmiş o dilimleri.
Yanımdaydın aslında sen benimleydin, o gün kalbin benimleydi.Ve birde resmin.Seninle çektirdiğimiz o resmi koydum masanın bir köşesine ve onunla birlikte kestim yüreğim yaptığım pastamı...
İçim buruktu sen yoktun,dileğimi sensiz diledim,sensiz dedimse varlığınla değil yüreğimdeki senle,gerçi ha yüreğim ha sen bişey fark etmiyor ama,anlatamıyorum iste kelimeler düğümleniyor tarifi olmayan bir acı senin yokluğun.
Düşündümde aslında hasret çekenlerin doğum günü meğer öldüğü günmüş.Yüreğim öyle bir kanıyorki bunları yazarken sana olan özlemim gün geçtikçe artıyor.Biliyormusun bu burdaki son doğum günüm.Gidiyorum birtanem sensiz oldugum bilinmez bir yere belki burdan kilometrelerce uzağa senden biraz daha uzuklaşmaya gidiyorum.Bunun ne olduğunu biliyorsun...
İşte böyle seni aradım o gün seni istedim yanımda dileğimde sen dualarımda sen vardın,zaten her anımda hereyimde sen varsın olmadığın bir an kaybolduğun bir dakika yok ki,sen benim ruhumun bedenimin yüreğimin her köşesinde hayalimde gerçeğimdesin.Sen silinmez yazım hasretimsin.
Diyorum senin yerine işte iyiki doğdun aşkım iyiki varsın ve iyiki benimlesin,bu sözü sen söylemiş oldun kulaklarımda öyle çınladı işte.Yada rüzgar getirdi senin sesini ordan bana....
Sende iyiki varsın ve iyiki benimsin iyiki benimlesin,ve bende iyiki doğmuşum ve iyiki seni sevmişim.
İşte yine kelimeler tıkandı ve anlatılamaz tarifi olmaz bir duruma girdi.Biraz sonra yine kendimle kalıcam ve sensiz geçen bir günü daha yüreğime çizicem.Ama bugün daha bir yaralı bugün daha bir buruk olacağım sen yoksun daha ne olsun.Hadi görüşürüz yine elbet birlikte kutlayacağımız zamanda gelecek buna inanıyorum.Ve birtanem seni çok seviyorum.....

hikayelerim bölüm 2

Ne yaşamadım ki;sanki yaşadığım bir rüya bir kış mevsimini bahara çevirmek,sanırımdım ki sadece hayallerde olurdu anladım ki değil gerçektende olabiliyormuş yok olmak üzere iken yeniden canlanmak.Sevdim sonu karanlık bir bahar olsada en güzel bir duyguyu tattım.Kasım ayında açtı benim gülüm solmamak üzere bilinmez bir meçhulsede sevgim,mutluyum hiç olmazsa ben beni bilir oldum.gülmeyi öğrendim yeniden hasretin bile severken güzel olduğunu anladım,her ne kadar gözyaşlarım yüreğimi kavursada geceleri..
Özlemek;içinde birazda olsa bir umut ışığı oluyor insanın bu benim yarattığım birşey olmadığını biliyorum Tanrı sevenleri bırakmazmış yardıkm edermiş çünkü tanrının bir diğer adı sevmek ve sevgiymiş.Kutsal olan bir şeydir sevgi sevdinmi yüreğinle canınla seversin hayat odur senin için sen onu hayat yapar ve onu yaşarsın.Gözyaşlarınız bir akar hayata birlikte tutunmaya çalışırsınız sevmektir seni sen yapan ama sadece sevdiğinle ......
Onu canın sayarsın ona bir zarar gelmesini istemezsin onu korumak senin için bir ibadettir.Sevdiğin değer çünkü bunlara sevmek biraz da yürek ister hani derler ya.İşte hayat ve can bir parçadır yaşar yaşatırsın,sevde bahçene umut eker yeşertirsin aslında ektiğin umut onunla bir gelecektir,her ne kadar yorgun olsanda savaşırsın,ölesiye onun için gözünü budaktan sakınmazsın sevmek farklıdır sevmeyi bilirsen eğer
Ona en güzel şiirleri yazarsın kendince onu anlatmaya çalışırsın yetmez kelimeler bulamazsın çünkü onu hiçbir şeyle çevreleyemezsin o zaten senin yüreğine sığmaz kelimeler neye yeter ki...
Korkarsın kendi içinde acaba bu onun için uygun mu diye satırları özenle şecersin arada gülümsersin yazarken aklına gelir o gül yüzü şiir yazmak bir an unutulur .....
Uzakta ise daha bir ağır gelir sevdanın yükü daha bir ağırdır.Yanına gidince hiç dönmeyecek gibi gelir insana onunla geçen her bir saat her bir dakika hatta saniyeler öyle değerlidir ki bir lahza olsun ellerin ellerinden gözlerin gözlerinden ayrılsın istemezsin yüreğinin içine sokmak istersin hiç akşam olmasın istersin akşam olupta güneş batarken hüzün çöker yüreğine ayrılık vakti geliyordur sen bir tarafa o bir tarafa gidecektir.Olsun dersin kendi kendine yarın neden olsa göreceğim ama zaman daralmaktadır bunu geri dönerken anlarsın bir başka şehre,günler onunla güzeldir aslında günleri o yaparsın onu yaşarsın sevdan yüreğinde yüreğin ellerinde olur yanında iken.
Zmana gelipte otogara giderken boynun bükük kelimeler boğazına düğümlenir .Ağlamak istersin bağıra bağıra ellerin ellerinden ayrılırken yavaş yavaş yüreğini bölersin sanki ikiye bir yarısını ona bir yarısı sende kalır aslında onun yüreği sende seni yüreğin ondadır.
Ayrılırken kışı yaşarsın üşür bedenin ona sarıldığın sıcaklığı artık geceleri yatağında uykusuz gecen saatlere bırakırsın düşünür hayal edersin yaşadığın o cennet günlerini .
Zaman daralmaktadır son bir defa sımsıkı sarılırsın o ağlarken senin gözyaşların onun gözyaşlarına karışır gözyaşlarını içersin onun yüreğnin özlem yangını biraz olszun sönsün diye ama nafiledir.Sımsıkı sarılırsın yüreğine sokar derecesine bir şey olsun kalayım dönmek istemiyorum dersirn ama mecbursundur.....
Zaman gelimiştir artık otobüsün merdivenlerin çıkarken ayakların geri geri gider bir cesaret toplar yürürsün yerine oturur camdan onun gözü yaşlı bakışını izlersin ona işaretlerle ellerimden ellerinin gözlerimden gözlerinin yüreğimden yüreğinin izi hiçbir zaman silinmesin dersin o zaten bunu biliyordur sizin aranızdaki bir sözdür bu.Zaman gelmiştir otobüs ufak ufak hareket ederken el sallamaya başlarsın artık o ellerini tutan ellerin boşluğu sallamaktadır ellerini tutamamaktadır yüzünü okşayamamaktadır.Bir kez daha gözyaşların hoyratça yanağını ıslatmaktadır.
Geride kalmak ne zordur çaresiz ondan uzakta yalnız.ama bir tesellin vardır sesini duymak onun seni sevdiğini bilmek.Artık bir kutuya muhtaçlığın başlar telefon ile sesini duyarsın biraz olsun yüreğinde yanan hasret yangınını söndürmeye çalışırsın ama yanında iken daha bir başkadır hayat daha farklıdır geçen dakikalar saniyeler.Sevmek güzeldir ama sevmesini bilirsen eğer
ELLERİMDEN ELLERİNİN YÜREĞİMDEN YÜREĞİNİN GÖZLERİMDEN GÖZLERİNİN İZİ HİÇBİR ZAMAN SİLİNMESİN
YAZAN: M.ORHAN KEŞKEKOĞLU 27.01.2009

hikayelerim bölüm 1

GECELER.....
Geceler,herşeyin örtüsüdür,karanlık saklar tüm görülmek istenmeyen şeyleri bir yorgan gibi örter üzerini .Ağlar geceleri hasret çekenler , yada yol gözleyenler .Neden acaba gece depreşir tüm yaralar yada düşünceler .Bir flim şeridi gibi geçed gözlerinin önünden kare kare yada şiir gibi satır satır.
Aslında gündüzün koşuşturmasından pek akla gelmez ama gece insan yalnız başına kaldğında kendinledir .Başını yastığa koyduğu anda aklına gelir uykusu kaçar bazende güzellikleri hayal ederek uykuya dalar .Kimi sevdiğini düşünür kimi eski günlerini genelde yaşlılar gençliklerini hayal ederler .
Ama genelde hüzünlenir insan geceleri mahsunlaşır yalnızlaşır.ölümler bile geceleri olur çoğunlukla bir yıldız gibi kayar giderler öteki aleme sevenlerinin yanından.
Geceler acımasızdır,geceler dert ortağıdır aynı zamanda hüznüde yağdırır parlayan yıldızla doğan ay’la .bazen ise eğlencelik olur gece kayan yıldızla dilek tutarsın,sevdiğinin yüzünü görmek için ay’a dikkatli dikkatli bakarsın.sevdiğinin gözlerini geceye benzetirsin gece bi siyah ise .
Akşamcıların meyhanesidir gece birkaç muhabbet edecek arkadaş varsa toplanırsın ateş başına şarap veya rakı şişesinde geceye yoldaş olursun.Kimi dertten içer,kimi neşeden,hep gece ile ilgili şarkılar söylenir ve en kaba tabirle demlenilir.
Gariplerinde yorganıdır gece,gündüzün istenmez tavrından sıyrılıp geceye dönüldüğünde çıkarlar ortaya elleri ceplerinde,onların yoldaşıdır gece,bilinmez bir meçhulde ilerler dururlar garipler
Geceler herşeydir geceler,bir mutlu eder,bir hüzün verir ağlatır.Geceler insanı bilinmez bir meçhulde sürükler.
YAZAN:M.ORHAN KEŞKEKOĞLU